کمیل

با نوای كاروان ، روضه فرزندان زهرا به گوش می رسد ، با اشك و خون دل ، وضو بگير و گوش دلت را نذر

اين روضه كن . صدا چه زيباست ، صدايی كه از تلاطم موج های اروند و كارون به گوش می رسد . چه

زيبا موجی دارد ، صدايی كه ذاتی منفعل ندارد . گوش ات را به شكوه روضه زهرا بسپار ، روزه ای از

بيابان های هورالهويزه ، غريبانه های مقرّ قمر بنی هاشم ، از طلاييه و پريشانيهای دهلاويه كه هنوز ،

اشك و مناجات شبانه چمران می آيد در سينه تنگ خود نگاه می دارد .

از رود های خونين ، سردشت و گيلان غرب .

صدا از كربلا ميی آيد ، شلمچه ، تازه آغاز مصيبت های عاشقان است ...

از تلألؤ نور ماه ، بر روي نهر خيّن ، و از نخل های بی سر و مرده دشتهای خرمشهر ، از سرزمينهای

غريب و از والفجر 8 ، از بی قراری های خاكی كه دست ابوالفضل جبهه ها ، بر روی آن جا ماند .

صدا ، صدای آشناييست ، صدايی كه از تمام كوچه پس كوچه های بستان و سوسنگرد ، از غريبانه های

انديمشك و فتح المبين و از خانه ها و مساجد ، با خاك همسان شده دزفول به گوش می رسد .

از گوشه به گوشه فكه ، صدای راوی عشق می آيد ، كه فرا می خواند ما را به گوش سپردن روضه

زهرا ... گوش كن ، صدای روضه ، نزديك و نزديكتر می شود ، به گمانم اين صدای اشك و ناله نيز ، صدای

لشكر 27 محمد رسول الله « ص » است كه به همراه صدای روضه زهرا می آيد . صدا از كميل است ، از

پای نردبانی كه در انتهای كانال ، رو به آسمان گذاشته شده است . صدا ، صدای ابراهيم است ، به ياد

روزهايی كه برای مادرش روضه زهرا می خواند ، حال برای دلتنگی و غم غربت و تشنگی چند روزه

رفقايش می خواند .

صدای مستدام ابراهيمهادی است كه سال هاست صدای روضهاش ، در گوشه گوشه سرزمين نور به

گوش می رسد .

گوش كن ، برای شنيدن اين صدا ، فقط گوش دل می خواهی ، همين و بس ...