تنهاترین سردار

مصلحت نیست كه دیگر بغضها را به مرثیه بدل كنیم ؟ مصلحت نیست كه دیگر سكوت را پاس نداریم ؟

چه سكوتی ؟ چه تحملی ؟ وقتی پیشوای صبر از فرط دندان بر جگر گذاشتن ، تمام زندگی را ترك كرد .

اكنون دیگر سكوت ، فرقی به حال زخمهای صلح نمی كند . دیگر فقط مراثی خون جگر ، حق تنهایی را

ادا خواهد كرد . بی باك باشیم . مصیبتهای سر به مُهر عشق را افشا كنیم .بگذاریم تمام گریه های

مستورش ، سطور آگاهی تاریخ شود .

از فرط صبر بود كه نام خود را با تمام بینوایان در میان میگذاشت . از غایت بردباری ، دشمن را در دل

نگاه میداشت و دوست را لبخند سزاوار میدانست . هدیه اش به دوستان حوصله بود و به درماندگان ،

اندرزهای شكیب . پس چگونه بی یار بود با آن همه كرامت زلال ؟ چرا آنان كه از همسایگی اش

رستگاری آموختند ، عظمتش را همراهی نكردند ؟ دریغ است كه بگویم شهید شد ؛ كه بگویم با اندوه

به خون جگر بدل گشت . او كه راهبر بود ، حامی صداقت بود ، پشتكار عدل بود ، چرا در تمام عمر ،

دشمنی دید و نادوستی چشید ؟

هیچ انكاری نیست كه بسیار دلاور بود . نه از شمشیرها هراسی داشت و نه بازوانش پیكار را ترسان

بودند . اما در بی پشتوانگی غربت ، مسالمت را لباس دلیری خویش كرد . یارانش سفره احسان او را

دیدند و از لقمههای تبركش چیدند ، ولی سرانجام در خیمه تزویرِ خصم بیعت كردند . او به دقت طاقت

خویش را به تمام ریاكاران ابلاغ كرد . هیچ نگفت و رفتار ناصوابشان را با آن كلمات وقیح شنید ؛ چرا كه

لكنتِ آتیه آنها را میدانست .

به هر حال ، او تفسیر آسمان و روشنیبخش زمین بود . چه كسی میخواست در برابر دانش

بیكرانش ادعای سروری كند ؟ معیار چشمانش برای سنجش حق و باطل همچنان رونق داشت و حتی

دشمنان ناچار بودند رفتار او را هر چند به سختی بیاموزند . او در تمام عمر طبق اسرار عشق زندگی

كرد و هیچگاه نخواست خرمی دانش را به كویر آدمیان تحمیل كند . تنها برایشان دعای باران میخواند ،

ولی مردم به اصرار شاخه شاخه دلش را میبریدند تا به عریانی خارزار خود وصله كنند . او با رضایت

محض درد میكشید در آرزوی آنكه شاید بیابان مردم به پردیس ابدی بدل شود .

تاریخِ جفای بیكرانی در توست

میراث صبور خاندانی در توست

ای عصمت صلح ، از نبردی پر زخم

با خون به جگر شدن نشانی در توست

نویسنده : سودابه مهیجی / منبع : مرکز پژوهش های صدا و سیما