مکالمه عربی

از بیابان بوی گندم مانده است

عشق روی دست مردم مانده است

آسمان بازیچه توفان ماست

ابر نعش آه سرگردان ماست

باز هم یک روز توفان می شود

هر چه می خواهد خدا آن می شود

می روم افتان و خیزان تا غدیر

باده ها می نوشم از جوشن کبیر

آب زمزم در دل صحرا خوش است

باده نوشی از کف مولا خوش است

فاش می گویم که مولایم علیست

آفتاب صبح فردایم علیست

هر که در عشق علی گم می شود

مثل گل محبوب مردم می شود

تا علی گفتم زبان آتش گرفت

پیش چشمم آسمان آتش گرفت

آسمان رقصید و بارانی شدیم

موج زد دریا و توفانی شدیم

بغض چندین ساله ما باز شد

یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

یا علی گفتیم و گلها وا شدند

عشق آمد قطره ها دریا شدند

یاعلی گفتیم و توفانی شدیم

مست از آن دستی که می دانی شدیم

یاعلی گفتیم و توفان جان گرفت

کوفه در تزویر خود پایان گرفت

کوفه یعنی دستهای ناتنی

کوفه یعنی مردهای منحنی

کوفه یعنی مرد آری مرد نیست

یا اگر هم هست صاحب درد نیست

عده ای رندان بازاری شدند

عده ای رسوایی جاری شدند

آن همه دستی که در شب طی شدند

ابن ملجم های پی در پی شدند

از سکوت و گریه سرشارم علی

تا همیشه دوستت دارم علی

" شعر از : دکتر محمود اکرامی فر "